Telefoon van de Wind

Initiatiefneemster Heleen Vertommen merkte bij het begeleiden van jongeren (vzw Sporen) dat bij het verwerken van verlies binnen een gezin vaak iedereen op z’n eigen eilandje zit. Kinderen en zeker jongeren zijn daarbij vaak geen praters. Samen iets betekenisvol doen kan dan wél voor verbinding zorgen, zo van: “je hoeft niet met mij te spreken, maar ik zie je verdriet, laat ons naar die telefooncel gaan”

Dankzij centen van de Warmste Week kon de telefooncel met zorg gerestaureerd worden door jongeren en buurtbewoners van Glabbeek. Dit gezamenlijke proces gaf hen niet alleen een tastbare plek om te spreken -weg van een therapieruimte- maar ook een gevoel van verbondenheid en herkenning bij elkaar rond hetzelfde thema. Rouwen is een heel individueel proces, maar is draaglijker als je het kan delen of er expressie aan kan geven door een ritueel. Verlies mag ook ruim bekeken worden: Soms is contact verliezen (owv conflict of scheiding) of iemand niet meer in je leven hebben als voorheen omwille van (psychische) ziekte even doordringend als een overlijden.

Dromen van een plek

De troostplek in Zuurbemde, verscholen tussen de bomen, biedt in stilte en sereniteit de kans om te rouwen, te herinneren en te verbinden. Hier is tijd voor jou, jullie verhaal… en misschien hoor je een zacht gefluister in de wind… “ik hoor je”.

We hopen dat dit een plek van verbinding wordt, tussen mensen jong en oud, die elkaar misschien niet kennen, maar wel elkaars pijn herkennen. Dat iemand op het bankje naast de telefoon gaat zitten en eens durft vragen: “Hoe gaat het nu écht met jou?”. Deze plek zal gaan leven en haar eigen verhaal schrijven. Herberg Stanske, ons buurtzorghuis en Verbindend Leertraject Sherpa zijn op een steenworp er vandaan…. Ook daar staan verbindingen tussen mensen centraal.

We trachten een warme buurt te creëren, in de hoop dat iedereen, jong en oud, zich gedragen weet door een ruimere gemeenschap, zodat opvoeden en opgroeien geen eenzaam iets moet zijn, zelfs als het leven even tegen zit.